To oczywiście opis, majacy na celu zachęcić do sięgnięcia po ten film klasy B. Obiecuje przeież tak wiele: “Emocjonujący thriller psychologiczny…” i już jesteśmy skłonni w to uwierzyć.

Jednak filmowa rzeczywistość jest inna - usunąłbym z opisu “Emocjonujący” i raczej wpisał tam “Rozciągnięty do granic niemożliwości trochę przynudny thriller psychologiczny”. A szkoda, bo film mógłby być dużo lepszy i mógłby być emocjonujący. A tak dostajemy po prostu dobrze zrealizowany film. Gra aktorska nie trąci sztucznością, zdjęcia są klimatyczna a muzyka komponuje się wręcz wyśmienicie z obrazem.

(more…)

Więc wszystko w filmie od strony technicznej realizacji, oraz spójności świata - jest na wysokim poziomie. Reszta to kwestia gustu.

Postaram się być obiektywny - dla fana anime i wampirów to pozycja obowiązkowa i śmiało gdybym był fanem dałbym ocenę 9/10. Dla pozostałych osób, które nie lubią jaakoś szczególnie ani wampirów, ani anime… hmmm… 5/10.

INFORMACJE O HELLSING

Organizacja Hellsing oficjalnie nie istnieje. Lecz bez niej kraj już dawno zostałby zalany falą wampiryzmu. To właśnie specjalnie szkoleni agenci tej organizacji, prawie każdego dnia ryzykują i poświęcają życie, chroniąc kraj przed krwiożerczymi wampirami, ghulami i innymi stworzeniami z piekła rodem. Jest między nimi ktoś wyjątkowy - ich “tajna broń”, bez której nie daliby sobie rady - wiekowy wampir Alucard - to właśnie on jest naszą ostatnią linią obrony przed nadciągającym z otchłani ciemności zagrożeniem.

(more…)

…bo jakbym posłuchał głosów recenzentów, którzy jak widzę wszędzie raczej dość krytycznie ocenili ten film Larsa von Triera to ominełoby mnie jedno z ciekawszych widowisk - Metropia.

Metropia - mroczny, animowany (3D) thriller (?) o bardzo specyficznym klimacie, poruszający dość poważne tematy ludzkiej egzystencji w społeczeństwie pochłoniętym i oddanym konsumpcji. A jednocześnie będący kalejdoskopem dotychczasowego kina od czasów Hitchcocka a może nawet wcześniej. Z jednej strony więc można się w filmie doszukiwać wielu płaszczyzn, przesłania, nawiązań i różnego rodzaju smaczków. Z drugiej strony można się sycić warstwą wizualną, nadającą uroku (i mroku, która otula siną mgłą prezentowaną fabułę. Wszystko jakoś tak karykaturalnie zniekształcone… Przeinaczone. To znów Lars von Trier - postać nietuzinkowa - pokazuje, że można to samo pokazać całkiem inaczej.

Jak dla mnie Metropia to swoiste dzieło sztuki. Prezentacja artystycznej wizji. Coś pięknego! Ocena: 8/10.

Zdaję sobie sprawę, że dorabianie filmowej fabuły do pierwowzoru - gry komputerowej, i tak zwana coraz częściej “egranizacja” to ciężki kawałek chleba. Media przekazu różnią się. Ta sama (podobna) fabuła wstawiona w grę, gdzie jest się interaktywnym uczestnikiem rozgrywki - nawet jeśli uproszczona - stanowi sedno rozrywki multimedialnej. Jest się bohaterem, a nie ogląda bohatera. W kinie - jest trudniej. Nie “dotykamy” już głównej postaci i musi nam wystarczyć bierne uczestnictwo w wymyślonym spektaklu.

(more…)

Ocena 2/10

Inni o filmie:

Film Michaela Winterbottoma, reżysera nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem na MFF w Berlinie (2003) za film “Na tym świecie” to kontrowersyjna mieszanka miłości do muzyki i miłości cielesnej dwojga ludzi.

(more…)

Przynajmniej tak wygląda Nowy Jork w filmach. Wielkie skupisko najróżniejszych ludzi, kultur, religii wymieszanych ze sobą i koegzystujących ze sobą można powiedzieć w harmonii.

Nostalgiczny film o miłości - tak można najlepiej określić ten obraz. Można zatopić się w przedstawianych opowieściach, poczuć Nowy Jork, tak jakby się tam było i postarać zrozumieć ludzi, którzy kochają to miasto… Wydaje mi się, że zamysłem przy tym filmie było nie tyle opowiedzenie kilku historii, co pokazanie (znów) najbardziej filmowego miasta świata. Taki spacer po Nowym Jorku. Próba uchwycenia specyfiki miejsca. I pokazania duszy miasta…

Ocena - 7/10

Jednak Green Zone oparty na powieści jest filmem pełnym zwrotów akcji, dynamicznym na tyle, by nie zanudzać widza, a jednocześnie nie jest to film akcji. Jeśli strzelają, to w jakimś celu (albo do jakiegoś celu) - w końcu jest wojna!

W filmie dostajemy sprawnie uknutą intrygę, opierającą sie na spiskowej teorii dotyczącej wojny w Iraku. A główny bohater (matt Damon) przez cały film dąży do odkrycia prawdy.

(more…)

(more…)

Dramat wojenny, ale inaczej. Może lepiej po prostu dramat, którego korzenie tkwią w wojnie. O tym jako wojna, nawet odległa, zmienia ludzi, zmusza ich do działań wbrew woli. A to z kolei powoduje konsekwencje po powrocie do domu - komplikacje. Zwłaszcza wtedy, gdy już wszyscy pogrzebali bohatera. Nie sadze, żebym zdradzał tutaj zbyt wiele - bo zarówno w zapowiedziach jak i bez nich łatwo się domyślić fabuły. Filmów tego typu było już kilka (dodatkowo ten film jest oparty na duńskim filmie “Bracia” z  2004 roku). Ale Bracia Jima Sheridana to po prostu dobry film. Spokojny, z odpowiednią dawką emocji i doskonałym podkładem muzycznym. To tło buduje niesamowity klimat i sprawia, że film ogląda się niespodziewanie dobrze.

Tyle w skrócie - polecam 8/10

Szczęśliwie Pandorum nie kopiuje i nie powiela wzorców z innych filmów SF. Zapożyczenia oczywiście nie są całkowicie niemożliwe - w końcu o kosmosie, wyprawach, zagadkach w kosmosie i terrorze nakręcono już wiele. Jednak Pandorum kreuje spójny świat, ciekawą historię i intrygujące zwroty akcji. Stawia na przegląd psychologiczny bohaterów, prezentując odmienne zachowania i wybrane drogi w kryzysowych sytuacjach. Stawia także na ciekawą stylizację - takiego statku kosmicznego jeszcze nie widzieliście. Uczucie klaustrofobii jest wszechotaczające. Wygląd budzi tyle więcej pytań niż daje odpowiedzi. A to tylko tło dla wydarzeń. Film zaś tworzy spójną całość, doskonale zbalansowaną między szybką akcją a powolnym odkrywaniem tajemnicy.

Ocena: 9/10 (more…)