11.14
Middleton to miasteczko w którym miło sie mieszka. Pewnej nocy, w tym miasteczku, mają miejsce nieoczekiwane(?) wydarzenia. Aż dziw bierze, jak wiele może się wydarzyć między 10.54 a 11.14. Ile osób może zginąć i jak to wszytko może być spójnie powiązane. :)
11.14 to czarna komedia. Nie każdego może śmieszyć humor związany ze śmiercią ludzi. Niemniej jednak, jeśli lubisz czarne komedie, z wisielczym humorem - to ten film jest dla Ciebie! Dla takich widzów film ten jest czysta rozrywką. Można się popłakac ze śmiechu. Można się trzymać za głowe i powtarzać “jakie to głupie”.
Polecam.
“11.14″ - USA, 2003, 85 min
reżyseria i scenariusz: Greg Marcks
obsada: Hilary Swank, Colin Hanks, Rachael Leigh Cook, Henry Thomas
Intermission
No i proszę - oto kolejny film, gdzie losy kilku bohaterów przeplatają się, przenikają… itd. Niestety to już było. Nie zaskakuje, nie szokuje, nie interesuje już tak bardzo. Na szczęście ten film zdobywa czymś innym, nie jest kolejną re-produkcją efektu “ach, jak to wszystko ze sobą jest powiązane”.
Film zdobywa swoim klimatem - klimatem czarnej komedii. Fabuła prosta. Muzyka w tle wspaniale uzupelnia obraz. Pelna plejada wyraznie zarysowanych postaci sprawia, ze film zyje pełnią życia.
I to właściwie wszystko. Nie jest to jakies arcydzieło. Nie jest to “gniot niemożebny”. Nie ma się nad czym rozpisywac…
Intermission
Irlandia, 2003, 105 min
reżyseria: John Crowley
scenariusz: Mark O’Rowe
obsada: Colin Farrell, Colm Meaney, Kelly MacDonald
Constantine
John Constantine umarł raz. Spędził 2 minuty ziemskiego czasu w piekle. A tam, wydawało się, że trwało to wieczność. Ale wrócił. Przjerzał na oczy. Ostatecznie został egzorcystą. Wypędza demony z dziewczynek, aż pewnego dnia… gdzieś w niezbyt odległym Meksyku…
Keanu Reeves znów wciela sie w rolę, która do niego pasuje. W teatrze kilku aktorów, sam przeciw wszyskim, rozumiejąc moce i potęge nieobjęta ludzkim umysłem kroczy w kierunku śmierci w widowiskowym filmie z pogranicza grozy i czarnej komedii. “Constantine” to kino rozrywkowe, nie należy się tutaj doszukiwac jakiejś głębi. Szczęśliwie film sam w sobie także nie ma oambicji być kinem ambitnym - pozbawiony tej wady jak i amerykańskiego patetyzmu i heroizmu samotnie walczących bohaterów - jawi się całkiem dobrą pozycją kinową.
Przedstawiona historia jest prosta, wręcz banalna - walka dobra ze złem. Dobra w postaci Boga (całkowicie nieobecnego wizualnie w tym filmie) i zła w postaci szatana, którego słudzy jedne za drugim przewijają się na ekranie. Temat oklepany, pokazany po raz kolejny, w nowym ujęciu. Trochę sensacji. Trochę humoru. Trochę horroru.
Kontrolerzy (Kontroll)
Mroczny, podziemny świat tuneli, pociągów, milionów ludzi przemieszczających sie między stacjami. Nocne maratony po torach. Rywalizacja. Pluszowy miś jeżdżący na gapę. Uciekający Trepek. Śmierć w czarnym kapturze. Groteska.
Film ma swój urok. Świat zwariowany. Świat wypaczony. Dziwny, brudny, nijaki a jednocześnie fascynujący i wciągający. Emanujący po trosze złem, a po trosze równowagą miedzy światłem i cieniem. Trochę czarodziejsko-bajkowy. W tym całym galimatiasie ciekawe, dobrze narysowane postacie. Wspaniały klimat.
Niewątpliwie film warty obejrzenia, choć odradzam fanom prostego, zrozumiałego kina. Trzeba być otwartym na dziwności ;)